Kalde fakta: - Eg er for dårlig til å sei ifrå. (Ikkje på den "Sei-i-frå-kampanje-måten", men den andre) - Eg er for dårlig til å snakke om ting som ein bør snakke om. - Eg er for dårlig til å halde kontakten med folk som er viktige for meg, og ergo difor også for dårlig til å vise dei som er viktige for meg at dei er nettopp dèt. - Eg er for dårlig til å takle kritikk og få kjeft. - Eg er skikkelig, skikkelig dårlig til å vere tålmodig og grei når det er lenge sidan eg har spist. - Men eg er dritflink til å lage pizzadeig.

No greier eg visst ikkje å slutte Er det berre meg, eller er dette bildet til å få magesår av? Ikkje for å vere frekk, altså. Men det er jo ikkje nødvendig å sjå ut som en frosk kryssa med whats-his-name-Iglesias, eller han som er gift med J-LO. Og eg syns ikkje den songen er spesielt forferdelig, det kan godt hende den vinn heile sulamitten - og eg kjem til å heie med heile min kropp og mitt hjarte. Det er verkeleg berre ein song som ikkje gjer seg særlig bra i lengden, type a-listing på alle kanalar. Og det fjeset hans ER berre litt irriterande. Men no skal eg altså ete noko, eg er jo totalt uspiselig sjølv. Flaks eg er aleine. Ingen hadde holdt ut i mitt selskap - ikkje eingong Englefjes-Rybak. (Også "Rybak", då. Flott navn, heldig med den")

Helsiken, den tjeneren tok sannelig plass. Sprengte heile bloggen, gitt. Jaja, då håpar eg ho gjer meir nytte for seg framover. Forresten, er det egentlig nødvendig at han der fele-grand-prix-mannen ligger på spelelista til P3? Eg merker eg blir ein smule irritert, han er jo på alle kanalar konstant. Det er kanskje unødvendig å nevne at det strengt tatt ikkje skal så mykje til å irritere meg no - i og med at eg ikkje har spist middag. Sultne-Trine er som kjent sur som eddik. Men det er ikkje min feil, eg er faktisk arveleg belasta og kan ingenting for det. På att med jakka, middag aleine.

Kvar er tjeneren min? Altså, no når eg først er i gang. Nettopp, når eg skulle inn igjen på bloggen min, fekk eg beskjed om at sida ikkje kunne visast fordi sida sin tjener var opptatt. - Har eg min eigen tjenar? Kvifor har ingen fortalt med dèt? Og kva i helvete dreiv ho med i stad, når eg trengte henne som mest? Når eg får kloa i tjeneren min, skal ho få passet påskrive.

Middag I dag skulle eg vere flink make og lage middag til min kjære. Han dro på jobb før åtte i dag morges og har hatt lang dag. Konklusjon; Synd i mann = Mann få middag. Etter ein halvtimes research i diverse kokebøker, var planen klar. Magen også, forsåvidt. Så eg tok på meg jakka og skulle gå for å handle. På veg ut fekk eg sms fra Bent. Dei hadde framleis ikkje begynt på det siste bildet, og han var to timar unna. Ergo, ville han ikkje vere heime før ti i kveld. Konklusjon; Middag = Marsipanbrød.

Å, herlighet - Vi var så aldeles heldige å få billettar til Anthony & the Johnsons sist søndag. Det var mirakuløst. For ein fantastisk, rar og vidundelig mann. Eg har framleis gåsehud i håret og langt inni sjela.

No skal vi sjå. Om eg framleis greier blogge Etter over eitt år. Har eg framleis eit såpass interessant liv at det kan skrivast om det? Ved nærare ettertanke har eg vel som oftast skrive om det, uansett kor uinteressant kvardag eg har. På over eitt år - har eg lært noko nytt? Har det skjedd noko? Lat meg lage ei liste. Dette har skjedd: - Eg har fått ny nevø, som no er over eitt år og kan sei Hei i ein dørstoppar, når han lét som den er ein mobiltelefon. - Eg har blitt sambuar. Dette var stort, etterlengta og veldig gøy. - Eg har blitt sjef - plutselig, intenst og hektisk. - Eg har fått langt hår, klippa lugg, angra, spart den ut igjen, klippa lugg, angra igjen. No får eg den snart i hestehalen, så alt er klart for ein sommar utan svett panne. - Eg har gifte bort Anne Mari, vore i Göteborg, Helsingborg, København, Valdres og Praha. - Til sommaren skal eg til New York - eit resultat av ein overveldande premie eg vart tildelt under forrige jobbsamling. Dette var berre eit assortert utdrag. Det har strengt tatt skjedd ein heil del meir. Dette har eg lært: - At kvardagar er deilige, sjølv om dei kan sjå kjedelige ut, både nært og på avstand. - Nokre jenter kjem aldri til å innsjå at dei ikkje skal bruke hudfarga strømpebukse. Det må eg berre lære meg å leve med. - Eg kan være både streng og sint, utan at verda går under og folk vender ryggen til meg. Dei vert berre lettare sjokkert til å begynne med. - Det er visst på tide å kjøpe steinvaska jeans igjen. Eg kjem til å nekte ei god stund til. Når eg til slutt ikkje greier la vere lenger, kjem ei viss storesyster til å le så ho tisser på seg om ho nokongong oppdager dette. Ein mjuk start. Eg skal begynne å blogge igjen. Eg gler meg allereie.

http://youtube.com/watch?v=p9BoxrnoU78 Alicia Keys, gå heim med deg. Rar var du på håret også. Venleg helsing stolt storesyster.

VI LIKAR IKKJE, SOM I OVERHOOOODET IKKJE! ELLER; NOT IN HELL OM VI LIKAR: Klovnar. Det får oss til å grine av skrekk og blø ut ørene. Det er sant. Å gå over overgangsfeltet der med lysverket. Det utgår. Vi kan komme på opptil fleire folk vi ikkje likar. Men herlighet, da. Vi kan ikkje publisere det. Eller, vi likar ikkje Pia Haraldsen. Og sånne. Folk. Folk som tar oss i fjeset. Det er relativt ubehagelig. For å ikkje overdrive i det heile tatt. Rød likar ikkje folk som jukkar ho oppetter låret. Brun opplever ikkje det så ofte, men kan tenke seg at ho heller ikkje har det på topp-3. Brun har såvisst også dette problemet, men har visst fortrengt det. Vi likar visst ikkje å jobbe i butikk. Ups, uflaks. Jenter og guttar med kvite bukser. Eller med høgt liv. Eller for lavt. Altså som at livet er på knea. Cameltoe bør unngåast, på det sterkaste. Snakepants. Nytt ord, tolk det som du vil, vi likar det illefall ikkje. Jenter som snakkar høgt, og guttar som mumlar. Violet Bingo. Vi veit ikkje kva det er, men kan lett merke at det utgååår! Brun likar ikkje støv. Og rød likar ikkje støv utanpå hodet. Dei er enige om begge delar. Den klovnen altså, vi likar den så veldig ikkje. Skumle klovnen!! Folk som syng på seg sjøl. Jenter i truse med tutrompe som absolutt på toske seg. Dette får holde, vi har jo ei generell positiv innstilling til livet sånt generelt. Bare tvil, men det er sant, det også. Rød likar forresten baderingar bare sånn av og til.

RØD OG BRUN, VI LIKAR DETTE, KOLON Nyvaska sengetøy Vin Kvarandre. Men vi er altså ikkje kjærestar, som nokon under tre år vil påstå. Arcade fire. Veldig godt. Å grine. Meir enn middels. Tjukkesokkar. Morrissey. Maten på sintekjellaren. Men vi likar ikkje sintekjellaren. Dette kan fort bli eit problem. Og dilemma, ikkje minst. Vi likar tynne og skranglete gutar, men det seier vi ikkje høgt. Alt mulig, herlighet. Dansk. Det likar vi skikkelig masse. Starinlys. Puter og pledd, og det skammar vi oss ikkje over å sei. Gaveinnpakning. Det er kun ein av oss som likar det. Den andre likar det ikkje i det heile tatt, og lagar berre trøbbel når den andre legg sjela si i å få det fint. Helvete, altså. Vi likar ikkje helvelte, det hørte til det ovanfor. Lys og lyd og karaoke. Minus karaoke. Nokon av oss likar karaoke også, forresten. Folk med skjegg! Helst menn. Lasagne! Åh! Avokadosalat. Med mest avokado, og om det ABSOLUTT må vere meir i den, så okeida. Det er ikkje lov å sei det heller, men brun likar Britney. Også øl. Og melk. French fries. Mandelstang. Monolit. Gamlissnop generelt. For rødtopp likar til og med mokkabønner. Brun likar å klippe håret til rød. No kom vi på at det er ein del vi ikkje likar, så vi må lage liste over det også. Snakas!

HERREMINHATT OG DRA TIL SJØSS Vi hadde vel alle våre meir eller mindre vellukka batikk-eksperiment på ungdomsskulen. Hedda, for eksempel, hadde sikkert ein heil garderobe full av heimebatikkerte klede. Eg heiv meg også på karusellen og mekka ei lilla t-skjorte frå UNO med fiffig kvitt splætt-mønster. Batikken var overalt der ei stund, til og med mongo-Willy fekk med seg trenden og investerte i ein batikk-sarong i gåve til meg då han var på sydenferie. Denne spikra eg med stor iver opp i taket i mitt akk så alternative pikerom den gongen. Om ikkje dèt var nok, var mitt aller største ønske til femtenårsdagen ein brun sarong frå Fellini (den mest innovative klesbutikken i Førde på den tida, no ein "redd-meg-eg-er-tjukk"-butikk) med batikkflekkar i dei mest diffuse fargar. Til mi store entusiasme fekk eg den, tidleg ein iskald november, og valsa stolt rundt i den, herleg frekt matcha med pologenser og støvlettar med altfor kraftig såle. No observerer eg til mi store skrekk at batikk er i vinden igjen. Kva skjer med jorda!? Om ikkje den globale oppvarminga var skummel nok! Fanden heller.

Herr og Fru Grønseth på jakt (på kvar sine vis) etter "den forsvunne" julegaven frå Heidi. Etter at eg hadde halvvegs pådratt meg magesår fordi eg trudde
a) Eg hadde gløymt den att i Bergen,
b) Mista den på bussen frå Bergen,
c) Åpna den sjølv,
sa plutseleg pappa: Men æ føle æ har åpna en pakke me alle navnan dæmmes på. Mamma (svært skeptisk): Ja, ka va oppi den då, Joon, hm? KA va oppi den, liksom?...
... då kom eg på kva som faktisk var i pakken, for dei hadde nemlig åpna den..

At ein heilt familie kan bli råka av Alzheimer i løpet av ein julekveld, det trudde eg ikkje var mogeleg.

Alt er som normalt og ved det gamle i Slåttebakkane 70. Bortsett fra at vi mangla ei søster, ein mann, og to smårollingar, som befant seg på sørlandet i år.

Intet nytt i år heller. Marsipanfigurane våre blei like obskjøne som vanlig - kan ikkje serveres til gjester, og bør forøvrig helst holdes borte fra dagslys. Et velkjend triks for å kunne spise alle sjølv! :)

Det er merkeleg korleis ein knytter tekst og musikk til heile kjensla, lukt, smak og ikkje minst kvar ein hadde tankane og hjartet på det gitte tidspunkt. Dette diktet av Rudolf Nilsen song pappa til meg, medan han akkompagnerte seg sjølv med gitaren – då eg var sytten og heilt knust av kjærleikssorg. Det vippar meg framleis heilt av pinnen. Både på grunn av alle kjenslene det bringer fram – også fordi det er så fint: Jeg hadde sett dig lenge, der du kom for alltid vet jeg det, når du er nær - og hadde tenkt å hilse lett og koldt, fordi jeg ennu har dig altfor kjær. Slik vilde jeg forsvare mig med kulde og også verge deg på samme vis, så alle våre nye drømme skulde som sene blomster visne inn i is. Jeg hadde tenkt.. Men da du stanset med dette hemmelige gode blikk og dette fjerne smil, jeg vet så meget om - da skjønte jeg at planen ikke gikk. Jeg tok din hånd og følte fra dens flate et varsomt strøk, det lille kjærtegn, vi bestandig brukte i en folksom gate dengang da ennu intet var borbi Men det skal jo nevnast at eg no befinn meg i vinterland, med min kjære og på ingen måte har kjærleikssorg. Vi har det berre fint, speidar etter rev med lommelykt, går tur i skogen og sit inne med teppe over beina og med vin i glaset. Fin-fint!

Eg tenkte å utlevere mine facebook-venner. Sidan ein utleverer seg sjølv der, tek eg det herved litt videre. Skal vi sjå:

Elizabeth saknar nokon, eg veit ikkje kven. Bror skal leige ut ei leilighet, det veit eg allerede, for eg solgte han kirschstenger i går. Even er ferdig - sikkert med eksamen. Gratulerer! Sigrid er lykkelig, Vibeke skal på jobb, Ane har sletta favorittane sine på Mozilla og er forbanna for ho veit ikkje korleis ho fiksar det. Stakkar. Øystein takkar for alle bursdagshelsingane. Eg visste ikkje at han hadde bursdag.

Min far er svært fornøgd, av uvisse årsaker. Skjalg er sikker på usikre ting. Bra for han. Alexander og Joakim er begge tilbake i Bergen, medan Karen er i Oslo. Kristian er full i billettar til festen 2. juledag, det er berre å sende sms om nokon er interesserte. Heidi, stakkar, er sliten som ein sopp. Nathalia er framleis Miss Ugly Finger, men lykkeleg i dag likevel.

Marthe er madly in love with Nepal, Silje koser seg på stranda i Uruguay, Cecilie har dratt til Østerrike, Erik skal feire nyttår i Paris og Aleksander er på veg til Gran Canaria. Det er nokon som har det, tydelegvis.

Beate er klar for jul, Oddbjørn et ti kilo mandariner og Daniel er julebruskongen.

Trine derimot, er sjuk og heime frå jobb. Og finn sko ho kan sette på ønskelista.

TYPISK MEG Å VERE MUTT - Ta ein titt på denne linken: http://vibb.no/Company.asp?CompanyID=9502 Jasså, kjære Nusse, så du har vore innom jobben min "utallige ganger"? Kor mange gonger er dét, eigentleg? Utallig mange, altså? Fleir enn du kan telle? Kor langt kan du telle? KAN du eingong telle? Og kven heiter liksom Nusse? For eit dustenamn. Eg har spurt svært mange (utalleg mange, faktisk) etter at eg fekk vite om denne anmeldinga kva slags ord dei vil beskrive meg med om dei får bruke berre eitt. Ingen sa noko om at eg er særleg mutt. Søte, vakre Nusse - trass i at du har vore innom utallige gonger, har vi aldri sett deg. Men om du kjem innom igjen, skal vi iallefall stå klare med butikksmila våre klistra fast og gje deg all informasjon vi sit inne med av fingerkrokar, rekekrokar, spennstenger, teleskopstenger, vi skal forklare deg korleis viskose vert framstilt, kor mykje bomull krympar, vi skal sei at det er heilt greit at du tek gardinene utav pakken for å sjå nærare på mønsteret og stoffet - du kan til og med få ei trådsnelle med på kjøpet, Nussemussesmusse! Neida, eg er verken snurt eller sur over denne helvetes Nusse. Eg er berre litt mutt. Seriøst, altså.

Frilaurdag. Dusje til ein vert skrukkete på fingrane, som då ein var liten og nekta å komme opp av badekaret. Det er deilig, det. Og så drikke te medan ein lakkar neglene etterpå. Høyre på Regina. Då får det berre vere at det regnar pinnsvin og ekorn ute.

Vi sov middag, Lille-L og eg. Han sov middag rimelig ofte, egentlig.